در تفسير اين فرموده‌ى خداى متعال كه إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ « 1 » « شمار ماه‌ها در نزد خداوند ، روزى كه آسمان‌ها و زمين را آفريد ، در كتاب خدا دوازده ماه است » روايتى است كه : سرآغاز ماه‌ها ماه خدا است : ماه رمضان . دل اين ماه ، شب قدر است و قرآن در اولين شب ماه رمضان نزول يافته است . پس با قرآن به استقبال اين ماه برويد . « 2 » در روايت است : سرآغاز هر كتابى كه از آسمان نازل شده بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ( 1 ) * است . پس هر گاه آن را خواندى ، باكى نداشته باش از اين كه استعاذه نگويى ؛ اگر بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ( 1 ) * را خواندى ، از آسمان تا زمين پوشش تو است . « 3 » قمى در ذيل آيه‌ى وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا ( 125 ) « 4 » « و خداوند ابراهيم را دوست خويش گرفت » از امام صادق ( ع ) نقل كرده است : ابراهيم ( ع ) اولين كسى است كه ماسه برايش آرد شد . داستان چنين بود كه ابراهيم ( ع ) براى گرفتن آذوقه از دوستش ، رهسپار مصر شد ، و چون او را نيافت و خوش نداشت كه خرش را خالى به خانه بياورد ، خورجين آن را از ماسه پر كرد . هنگامى كه به خانه بازگشت ، شرمگين از همسرش ، خر را نزد ساره نهاد و خود برفت و بخفت . چون ساره بار را بگشود ، در آن بهترين آرد را يافت و برداشت و نان پخت و خوراكى نيكو فراهم آورد . ابراهيم ( ع ) پرسيد : اين را از كجا آورده‌اى ؟ گفت : از همان آردى كه تو از نزد دوست مصرىات ستانده بودى . ابراهيم ( ع ) گفت : حقّا كه از دوست خويش ستانده‌ام ، ليك او مصرى نيست . « 5 »

--> ( 1 ) . توبه 36 ( 2 ) . البرهان فى تفسير القرآن 2 / 776 ( 3 ) . روايت از امام باقر ( ع ) در وسائل الشيعه 6 / 59 ( 4 ) . نساء 125 ( 5 ) . تفسير القمى 1 / 153 .